Nəzəri əsaslar və memarlıq
Korporativ müştəri adətən operatora tək kanalla kifayətlənmir: sayt iki PE-yə qoşulur ki, link və ya PE nasazlığı L2 xidmətini dayandırmasın. Klassik L2VPN-lərdə (VPWS, VPLS) bu, ehtiyat pseudowire ilə həll olunur: əsas PW trafiki ötürür, ehtiyat PW standby vəziyyətində qalır və PW status əsasında işə düşür; CE tərəfində PE-lər arasında ICCP ilə MC-LAG istifadə olunur. Hər iki yanaşma active/standby işləyir, PE cütünün əl ilə uyğunlaşdırılmasını tələb edir və yükü hər iki PE arasında bölə bilmir. EVPN (RFC 7432) bu məsələni BGP-yə köçürür: hər iki PE eyni Ethernet Segment-ə (ESI) qoşulduğunu elan edir, BUM trafiki üçün Designated Forwarder seçir, uzaq PE-lər isə hər iki yolu görür (aliasing) və trafiki onlar arasında bölə bilir. Dərs üç yanaşmanı müqayisə edir, Type 1 və Type 4 marşrutlarını, all-active və single-active rejimlərini, mass withdrawal və split-horizon label mexanizmini izah edir. Əvvəlki moduldan VPWS, VPLS və Type 2/3 marşrutlarını bildiyiniz güman edilir.
Məsələ: müştəri iki PE-də
Müştəri saytı iki səbəbdən iki PE-yə qoşulur: bir link və ya PE nasazlığı xidməti kəsməməlidir, PE üzərində planlı işlər isə müştəri tərəfində fasilə tələb etməməlidir. L2VPN-də çətinlik ondadır ki, Ethernet-in öz yol seçmə mexanizmi yoxdur: iki paralel aktiv yol dövrə (loop) yaradır. Buna görə hər multihoming sxemi eyni anda üç məsələni həll etməlidir: hansı PE trafiki CE-yə ötürür, BUM loop-larından necə qaçmaq olar və nasazlıqdan sonra digər PE-lərdə MAC cədvəllərini necə tez yeniləmək olar.
PW redundancy: active/standby
VPWS və H-VPLS-də ehtiyatlandırma pseudowire səviyyəsində qurulur. Uzaq PE-nin (və ya hub-PE-nin) iki PW-si olur: PE1-ə əsas, PE2-yə ehtiyat. Hər PW-nin vəziyyəti LDP-də PW Status TLV vasitəsilə ötürülür (RFC 4447, bölmə 5.4.2): bit sahəsi PW-nin ötürmədiyini (0x01), lokal AC-də qəbul (0x02) və ya ötürmə (0x04) nasazlığını bildirir, PSN tərəfi üçün oxşar kodlar var. RFC 6870 Preferential Forwarding Status əlavə edir: PE-lər hansı PW-nin active, hansının standby olduğunu razılaşdırır, bərpadan sonra əsas PW-yə qayıtmaq mümkündür (revertive davranış tətbiqdən və revert gecikməsindən asılıdır). Ehtiyat PW-yə keçiddən sonra uzaq kommutator və PE-lərdə MAC cədvəlləri köhnəlmiş olur, buna görə VPLS-də LDP MAC Address Withdrawal (RFC 4762) istifadə olunur, CE-yə isə çox vaxt TCN çatır. Məhdudiyyətlər: ehtiyat PW trafik daşımır, sxem hər PW və ya VC ID üzrə ayrıca konfiqurasiya olunur, keçid müddətini nasazlığın aşkarlanma üsulu müəyyən edir (AC nasazlığında PW status, PSN nasazlığında BFD və ya LDP keepalive) və onlarla millisaniyədən bir neçə saniyəyə qədər ola bilər.
MC-LAG və ICCP
Multi-Chassis LAG CE-yə iki fərqli şassiyə gedən linklərdən tək LACP paketi qurmağa imkan verir. İki PE CE üçün tək tərəfdaş kimi görünür: onlar eyni LACP system-id və system priority istifadə edir. Vəziyyəti razılaşdırmaq üçün (hansı port active-dir, MAC, ARP, IGMP sinxronizasiyası) PE-lər arasında ICCP işləyir (RFC 7275, TCP port 646, LDP nəqliyyatı). RFC 7275 ümumi çərçivəni təsvir edir, lakin faktiki davranış (active/standby və active/active rejimləri, sinxronizasiya, split-brain qoruması) vendordan asılıdır, buna görə müxtəlif vendorların platformaları arasında MC-LAG adətən qurulmur. Eksploatasiya riski: ICCP itirildikdə (split-brain) hər iki PE özünü active hesab edə bilər və qoruma mexanizmləri olmadan (məsələn, PE-lər arasında ayrıca link) təkrarlanan trafik mümkündür.
EVPN: Ethernet Segment və ESI
EVPN-də CE ilə bir neçə PE arasında ortaq linklər toplusu Ethernet Segment (ES) adlanır. Onun identifikatoru ESI 10 baytdır: ilk bayt tipi göstərir, qalan 9 bayt tipdən asılıdır (RFC 7432, bölmə 5). Tip 0 əl ilə verilmiş ixtiyari dəyərdir; tip 1 CE-nin LACP system-id və port key-indən formalaşır; tip 2 körpüdən (STP root bridge) alınır; tip 3 system MAC və lokal diskriminatordur; tip 4 router-id və diskriminatordur; tip 5 AS nömrəsi və diskriminatordur. ESI = 0 single-homed saytı bildirir. Bir CE-yə qoşulan bütün PE-lər müvafiq interfeyslərdə eyni ESI istifadə etməlidir; all-active zamanı CE-də LAG qurulmalı, PE-lər isə eyni LACP system-id təqdim etməlidir (məsələn, əl ilə). ESI uyğunsuzluğu iki ayrı seqment yaradır və onda nə DF election, nə də split horizon işləyir.
Type 4 və Type 1 marşrutları
Route Type 4 (Ethernet Segment route) RD, ESI və mənbə PE ünvanını ehtiva edir. O, dəyəri ESI-dən törəyən ES-Import Route Target extended community daşıyır, buna görə bu marşrutu yalnız bu ESI lokal konfiqurasiya olunmuş PE-lər import edir. PE-lər bununla seqmentdə bir-birini tapır və Designated Forwarder seçimini başladır.
Route Type 1 (Ethernet Auto-Discovery) iki formadadır. Per-ES A-D: Ethernet Tag ID MAX-ET (0xFFFFFFFF) olur, seqment üçün bir marşrut seqmentin bütün EVI-lərinin RT-ləri ilə elan edilir və Single-Active bayrağı ilə split-horizon label-i ehtiva edən ESI Label extended community daşıyır. Per-EVI A-D: Ethernet Tag ID VLAN-a uyğundur (VLAN-based xidmət üçün 0), MPLS label sahəsi aliasing label saxlayır; marşrut hər EVI üçün elan edilir. Per-ES marşrutunun geri çağırılması mass withdrawal siqnalıdır: uzaq PE-lər bu ES və PE vasitəsilə əlçatan bütün MAC-ləri dərhal etibarsız sayır.
Designated Forwarder
DF hər (ES, VLAN/Ethernet Tag) cütü üçün seçilir. RFC 7432-nin susmaya görə proseduru: PE ES marşrutunu elan edir, DF wait timer-i işə salır (susmaya görə 3 saniyə), sonra seqmentin bütün PE-lərinin IP ünvanlarını artan sıra ilə düzür və V nömrəli VLAN üçün V mod N sıra nömrəli PE-ni seçir, burada N PE sayıdır. Çatışmazlıq: PE tərkibinin dəyişməsi digərlərində VLAN bölgüsünü sürüşdürür, buna görə RFC 8584 genişlənmə imkanı (DF Election extended community) və yalnız nasaz PE-nin VLAN-ları üçün DF rolunu dəyişən HRW (Highest Random Weight) alqoritmini təqdim edir. Single-active rejimdə DF seqment trafikinin həm qəbuluna, həm göndərilməsinə cavabdehdir; all-active rejimdə DF yalnız CE istiqamətində BUM-a cavabdehdir, unicast isə hər iki istiqamətdə bütün PE-lər tərəfindən ötürülür.
